ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ

V.M. Zakharenkoff,  Πρόεδρος του Επαγγελματικού Συλλόγου Ομοιοπαθητικών Ιατρών της Ρωσίας

Ο Επαγγελματικός Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ιατρών της Ρωσίας ενώνει τους ομοιοπαθητικούς ιατρούς που χρησιμοποιούν στην κλινική πρακτική τους παρόμοιου τύπου μεθοδολογία για την επιλογή ομοιοπαθητικού φαρμακευτικού μέσου και  για την αντικειμενική εκτίμηση της πορείας της θεραπείας.Απαραίτητος όρος για τη δημιουργία και την ύπαρξη της επαγγελματικής ένωσης είναι: α) η διάθεση μεθοδικής βιβλιογραφίας,που παρουσιάζει συγκεκριμένα ,ξεκάθαρα και από όλες τις πλευρές τη χρησιμοποιούμενη θεραπευτική μέθοδο και β) τυποποιημένο και πολυεπίπεδο σύστημα εκπαίδευσης των ειδικών .

Η θεραπευτική μέθοδος περιγράφεται λεπτομερώς στο βιβλίο του προέδρου του επαγγελματικού συλλόγου των ομοιοπαθητικών γιατρών της Ρωσίας V.M. Zakharenkoff «Η μέθοδος της Ομοιοπαθητικής και οι θεραπευτικοί αλγόριθμοι» ,αλλά για την προετοιμασία της επαγγελματικής βιβλιογραφίας και την εκπόνηση του προγράμματος σπουδών,που ικανοποιεί όλες τις απαιτήσεις που παρουσιάζονται στο ίδιο είδος προγραμμάτων ,στα πλαίσια του Επαγγελματικού Συλλόγου δημιουργήθηκε  επιστημονική διδακτική ομάδα από τους γιατρούς που έχουν εμπειρία στη διδασκαλία και στην επιστημονική δραστηριότητα.

Μέχρι σήμερα έχουν ετοιμαστεί και εκδοθεί μια σειρά από βοηθητικά φυλλάδια σημειώσεων,τα οποία είναι απαραίτητα για την οργάνωση επαρκούς  εκπαιδευτικής διαδικασίας.Εκτός από αυτό, οι γιατροί αυτής επιστημονικής διδακτικής ομάδας μεταφράζουν και επιμελούνται την ειδική βιβλιογραφία της ομοιοπαθητικής.

Για την εκπόνηση του διδακτικού προγράμματος ,ως  θεμελιώδης βάση χρησιμοποιήθηκε η δυνατότητα του κάθε επιστημονικού συστήματος για απεριόριστη εξέλιξη του κάθε συστατικού στοιχείου,χωρίς την παραβίαση της ολότητας του συστήματος από τα συγκεκριμένα διαδοχικά στάδια εξέλιξης.Η ιατρική σαν επιστημονικό σύστημα εξελίσσεται από το στάδιο της συμπτωματολογίας στο στάδιο της συνδρομολογίας προς το στάδιο της νοσολογίας.Η ξεχωριστή ιδιαιτερότητα κάθε σταδίου της ανάπτυξης του κλινικού κλάδου είναι η εμφάνιση αυτοτελώς ολοκληρωμένων μεθόδων που επιτρέπουν στο γιατρό να ασκεί την πρακτική του.

Το δεύτερο σπουδαίο κριτήριο που ελήφθη υπόψη στην εκπόνηση αυτού του εκπαιδευτικού προγράμματος είναι ότι η ομοιοπαθητική ιατρική, ως αυτοτελές επιστημονικό σύστημα, μελετά τις δυο ομάδες φαινομένων-την φυσική παθολογική κατάσταση που παρατηρείται στην κλινική πρακτική, και την τεχνητή παθολογική κατάσταση που εμφανίζεται σαν αποτέλεσμα του πειράματος ανακάλυψης των ιαματικών ιδιοτήτων των θεραπευτικών ουσιών,το σχήμα του οποίου εκπονήθηκε από τον S.Hahnemann. Η σχέση μεταξύ των δυο αυτών ομάδων φαινομένων περιγράφεται από το νόμο της ομοιότητας, ο οποίος θεωρείται σαν εκδήλωση στην ιατρική ενός από τους 3 θεμελιώδεις κανόνες της φύσης – του νόμου της ενότητας και σύγκρουσης των αντιθέτων.

Στην κλινική πρακτική ο ομοιοπαθητικός ιατρός είναι υποχρεωμένος  πρώτον να ανακαλύψει και να ταυτοποιήσει τη φυσική παθολογική κατάσταση, δεύτερον να ανακαλύψει και να ταυτοποιήσει το ομοίως δρον ομοιοπαθητικό φαρμακευτικό μέσον, δηλ. να βρει το simillium ,και τρίτον να κάνει ακριβή πρόγνωση της εξαφάνισης των συμπτωμάτων της παθολογικής κατάστασης στην πορεία της θεραπείας.

Για την ανακάλυψη και ταυτοποίηση της φυσικής παθολογικής κατάστασης στην ιατρική χρησιμοποιείται κάποια μέθοδος διάγνωσης. Διακρίνουμε: α)τη διάγνωση της αναλογίας ή της παρομοίωσης (μέθοδος του «συμπτώματος-κλειδιού» στην ομοιοπαθητική) και β) την επαγωγική διάγνωση (μέθοδος του «τρίποδου του Hering» στην ομοιοπαθητική) και γ) τη διαφορική διάγνωση (μέθοδος «Σταυρός του Αγ. Ανδρέα» στην ομοιοπαθητική).

Κάθε μέθοδος διάγνωσης δε θεωρείται απομονωμένη αλλά θεωρείται σαν το επόμενο εξελικτικό στάδιο ανάπτυξης της ομοιοπαθητικής μεθόδου. Η ομοιοπαθητική μέθοδος θεωρείται ως επιμέρους περίπτωση της ιατρικής μεθόδου. Για την ανακάλυψη του φαρμακευτικού μέσου που προκαλεί με τη δράση του την όμοια τεχνητή παθολογική κατάσταση χρησιμοποιείται η μέθοδος της ευρετηριολόγησης, αλλά για την ταυτοποίηση οι κλινικές Materia Medica. Επειδή η μόνον η ομοιοπαθητική, ως επιστημονικό σύστημα μελετάει την τεχνητή παθολογική κατάσταση που εκδηλώνεται στο πείραμα που εκτελείται με το  σχήμα που εκπονήθηκε από τον S.Hahnemann, οι μέθοδοι της ευρετηριολόγησης και της ταυτοποίησης είναι ειδικές για την ομοιοπαθητική και δε χρησιμοποιούνται σε άλλα θεραπευτικά συστήματα.

Όσον αφορά στη  δυνατότητα πρόγνωσης της διαδοχικής σειράς της εξαφάνισης των συμπτωμάτων της παθολογικής κατάστασης στη διάρκεια της θεραπείας, η παρατήρηση των χαρακτηριστικών κανόνων της αλλαγής των συμπτωμάτων της παθολογικής κατάστασης, κατά την ομοιοπαθητική θεραπεία είναι δυνατή στην κλινική πρακτική μόνο μετά από τη λήψη του σωστά επιλεγμένου ομοιοπαθητικού φαρμάκου.

Η δομή της ομοιοπαθητικής ως εφαρμοσμένης επιστημονικής μεθόδου παρουσιάζεται στον παρακάτω πίνακα.

Καθολικές μέθοδοι και συγγράματα αναφοράς λέγονται εκείνα τα οποία εξελίσσονται στην πορεία της αναπτυξης του επιστημονικού συστήματος και παρουσιάζονται με την  ολοκληρωμένη μορφή τους στο τελικό στάδιο ανάπτυξης του συστήματος (στην περίπτωση μας στο στάδιο της νοσολογίας).

Επιμέρους μέθοδοι και συγγράματα αναφοράς λέγονται εκείνα τα οποία προορίζονται για χρήση μόνο σε κάποια συγκεκριμένη φάση ανάπτυξης του επιστημονικού συστήματος.

Εκτός από τις εφαρμοσμένες μεθόδους στην ομοιοπαθητική όπως και σε οποιοδήποτε άλλο επιστημονικό σύστημα υπάρχει και το θεωρητικό μέρος που αντιπροσωπεύεται:

α) από την ομοιοπαθητική φιλοσοφία που περιγράφει τις νομοτέλειες της ομοιοπαθητικής θεραπείας, από την άποψη των θεμελιωδών επιστημονικών κλάδων και

β)από τη μιασματική που περιγράφει τις νομοτέλειες της ανάπτυξης της τεχνητής παθολογικής κατάστασης, τις οποίες μελετάει η επιστήμη της ομοιοπαθητικής.

Τα θεωρητικά μέρη της ομοιοπαθητικής ιατρικής επίσης αναπτύσσονται σε αντιστοιχία με τα τρία στάδια. Στην πορεία ανάπτυξης του επιστημονικού συστήματος, στο τέλος του κάθε σταδίου, εμφανίζονται οπωσδήποτε επιστημονικές μελέτες που γενικεύουν και συστηματοποιούν όλες τις ανακαλυπτόμενες σε αυτό το στάδιο νομοτέλειες.

Από την άποψη της ομοιοπαθητικής φιλοσοφίας, όλες οι νομοτέλειες, που αποκαλύπτονται στο 1^ο στάδιο ανάπτυξης της ομοιοπαθητικής γενικεύονται και συστηματοποιούνται από τη μελέτη του W.Boericke  «Σύντομος οδηγός στη σπουδή των κανόνων της ομοιοπαθητικής», ενώ στο 3^ο στάδιο από τη μελέτη του S.Close «Genius of Homeopathy», όπου συγκεκριμένα ο S.Close παρουσίασε τη φιλοσοφία της ομοιοπαθητικής με τη μορφή του αυτοτελούς ολοκληρωμένου επιστημονικού κλάδου, κάτι που είναι δυνατόν μόνο στο 3^ο, τελειωμένο στάδιο ανάπτυξης του επιστημονικού συστήματος.

Το 1^ο στάδιο ανάπτυξης της μιασματικής παρουσιάζεται στη μελέτη του S.Hahnemann «Χρόνιες Παθήσεις», ενώ το 2^ο στάδιο στη μελέτη του G.Allen «Χρόνια Μιάσματα». Στο 3^ο στάδιο ανάπτυξης η μιασματική παρουσιάζεται στη μορφή της «Ομοιοπαθητικής θεωρία της εξέλιξης της παθολογικής εξεργασίας», η οποία δεν είναι ακόμα ολοκληρωμένη και συνεπώς δεν υπάρχει μελέτη που να την παρουσιάζει σε τελική μορφή.

Σύμφωνα με τους βασικούς κανόνες που ελήφθησαν ως βάση κατά την εκπόνηση του προγράμματος σπουδών του «Ινστιτούτου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Αθηνών», το πρόγραμμα πραγματοποιείται σε 3 φάσεις, καθεμιά από τις οποίες παρουσιάζεται με 4 θεματικές ενότητες:

α) σπουδή των ιδιαίτερων μεθόδων της ομοιοπαθητικής, η οποία θεωρείται σαν επιμέρους περίπτωση  ιατρικής μεθόδου.

β) σπουδή των κανόνων δημιουργίας και των ιδιαιτεροτήτων της δομής των ευρετηριολογίων (Repertories), που προσδιορίζουν την τεχνική της ευρετηριολόγησης.

γ) σπουδή των κανόνων σύνταξης των κλινικών Materia Medica, που προσδιορίζουν την ειδική τους χρήση στην κλινική πρακτική.

δ) σπουδή των χαρακτηριστικών κανόνων σύνταξης των πλήρων ομοιοπαθητικών Materia Medica, των κανόνων πρόβλεψης της αλλαγής των συμπτωμάτων στην πορεία της θεραπείας και των αντικειμενικών κριτηρίων εκτίμησης των αποτελεσμάτων της θεραπείας.

Μετά την ολοκλήρωση του θεωρητικού προγράμματος οι σπουδές συνεχίζονται με τη μορφή πρακτικών σεμιναρίων στα οποία οι ομοιοπαθητικοί δουλεύουν άμεσα με τους ασθενείς, επιλέγοντας το απαραίτητο για τη θεραπεία ομοιοπαθητικό φαρμακευτικό μέσο  και προβλέπουν την αλλαγή των συμπτωμάτων της παθολογικής κατάστασης κατά την πορεία της θεραπείας.

Τα κλινικά περιστατικά που διερευνήθηκαν στα πρακτικά σεμινάρια, εντοπίζονται στη βασική ιστοσελίδα του «Ινστιτούτου Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Αθηνών». Το Ινστιτούτο και ο ομοιοπαθητικός που παρουσιάζει το περιστατικό παρατηρεί τις αλλαγές που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Η απόδειξη της σωστής επιλογής του ομoιοπαθητικού θεραπευτικού μέσου είναι η εξαφάνιση κατά τη διάρκεια της θεραπείας όλων των συμπτωμάτων της παθολογικής κατάστασης στην αντίστροφη σειρά  της εμφάνισης τους κατά την εξέλιξη της αρρώστιας – μοναδικό αντικειμενικό κριτήριο της σωστής επιλογής του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, σύμφωνα με τους κανόνες του Hahnemann.

Στην 1^η φάση σπουδών διδάσκεται η πιο απλή μέθοδος της διάγνωσης – η διάγνωση με την αναλογία, που παρουσιάζεται στην ομοιοπαθητική ως μέθοδος «σύμπτωμα-κλειδί».

Ο ομοιοπαθητικός σπουδάζει λεπτομερώς τη μέθοδο επιλογής και ταυτοποίησης ομοιοπαθητικού φαρμάκου με τη μέθοδο «σύμπτωμα –κλειδί» με τη βοήθεια του ευρετηριολογίου “Repertory C. Von Boenninghausen” του C.M.Boger και της «Ομοιοπαθητικής Materia Medica” του V.Deriker, ενώ οι κανόνες πρόβλεψης της σειράς εμφάνισης των συμπτωμάτων σπουδάζονται μόνο για τη συγκεκριμένη μέθοδο στη διάρκεια της εκπαίδευσης.

Για τη μελέτη του “Όργάνου” του S. Hahnemann, ως βάση της φιλοσοφίας της ομοιοπαθητικής, κατά την πρώτη φάση της εκπαίδευσης, χρησιμοποιούνται  τα έργα του W.Boericke «Σύντομος οδηγός για τη μελέτη των αρχών της ομοιοπαθητικής, που εκπονήθηκε από τον S.Hahnemann και ελέγχθηκε στη διάρκεια του αιώνα της κλινικής πρακτικής». Η Μιασματική σπουδάζεται με την εργασία του S.Hahnemann “Χρόνιες ασθένειες”.

Στη 2^η φάση σπουδάζεται η μέθοδος της επαγωγικής διάγνωσης που παρουσιάζεται στην ομοιοπαθητική ως μέθοδος «τρίποδο του Hering» .Σε αυτό το στάδιο οι γιατροί σπουδάζουν τις ιδιαιτερότητες της δομής του ευρετηριολογίου του S.Boger που επιτρέπει την ανεύρεση του ομοιοπαθητικού φαρμάκου με τη μέθοδο «τρίποδο του Ηering»  και τους κανόνες εξειδίκευσης της εργασίας με την κλινική Materia medica του  W.Boericke. H πρόγνωση της εξαφάνισης των συμπτωμάτων της παθολογικής κατάστασης στη διάρκεια της θεραπείας διδάσκεται ως τεχνική της θεραπείας με την πλήρη Materia Medica του C.Hering «Guiding Symptoms of Our Materia Medica». Για τη μελέτη του «Όργανου» χρησιμοποιείται η εργασία του G.T.Kent «Lectures on homeopathic philosophy». To Βασικό βοήθημα για τη μελέτη της μιασματικής είναι το βιβλίο του G.H.Allen «Chronic Miasms».

H επαγωγική μέθοδος διάγνωσης είναι ποιοτικά πιο εξελιγμένη μέθοδος της ιατρικής και μπορεί να κατακτηθεί μόνο υπό την καθοδήγηση ειδικά εκπαιδευμένων δασκάλων οι οποίοι γνωρίζουν αυτή τη μέθοδο. Το κύριο κέντρο εκπαίδευσης είναι το Επιστημονικό Ερευνητικό Κλινικό Ινστιτούτο Vladimirski (MONIKI).

Παράλληλα  με τη σπουδή της επαγωγικής μεθόδου διάγνωσης οι ομοιοπαθητικοί γιατροί σπουδάζουν και τη μέθοδο διάγνωσης με την αναλογία  σαν αρχικό στάδιο της ανάπτυξης της μεθοδολογίας της ιατρικής.

Για να σπουδάσει κανείς τη μέθοδο της επαγωγικής διάγνωσης μπορεί να απευθυνθεί στο «Ινστιτούτο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Αθηνών».

Στην 3^η φάση σπουδών οι ομοιοπαθητικοί γιατροί μαθαίνουν τη μέθοδο διαφορικής διάγνωσης, που παρουσιάζεται στην ομοιοπαθητική ως η μέθοδος «Σταυρός του Αγ. Ανδρέα», και αποτελεί καθολική μέθοδο διάγνωσης της ομοιοπαθητικής.

Κάθε μέθοδος διάγνωσης θεωρείται όχι ως απομονωμένη αλλά ως ένα πιο εξελιγμένο και τελειοποιημένο στάδιο της ανάπτυξης της ομοιοπαθητικής μεθοδολογίας.

………………..

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τις σπουδές μπορείτε να απευθυνθείτε στο Ινστιτούτο Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Αθηνών.